Mijn verhaal​

Op mijn 14e raakte ik getraumatiseerd. Tijdens een zomervakantie in Frankrijk kwam mijn vader ten val met zijn deltavlieger. Hij belandde in een rolstoel met een dwarslaesie. Mijn wereld, waar ik me tot dan toe veilig en geborgen voelde, lag ineens ondersteboven.
 

Ik was bang. Ik maakte me continu zorgen. Ik was de verbinding met mijn ouders verloren en rouwde erom, maar ik had geen idee dat het rouw was. Er werd niet met mij gepraat over wat er gebeurde, dus ik droeg het alleen. Dat was, leerde ik later, het grootste trauma: alleen zijn met wat er gebeurt. Ik had stemmingswisselingen, kon uren/dagen/weken piekeren, ik was schrikkerig en snel in paniek. 
 

Mijn vader vroeg me destijds expliciet of ik voor mijn moeder wilde zorgen. Het brave, zorgzame meisje dat al in me zat werd in een fractie van een seconde een pleaser. Ik was een fawn-meisje geworden.
 

En diep van binnen zat een vraag die steeds terugkwam als ik weer, alleen, huilend op mijn bed lag:

"Als ik mezelf al niet begrijp, hoe moet een ander mij dan begrijpen..."

Mezelf begrijpen

Dat fawn-patroon ging overal mee. Mijn relaties in. Mijn vriendschappen in. Mijn werk in. Tijdens mijn scheiding zag ik wat er gebeurde. Ik was meer bezig met wat hij voelde, dan met wat ik voelde. Dat ik hem niet wilde kwetsen terwijl mijn systeem me al jaren signalen gaf dat het niet goed zat. Maar ik geloofde toen nog dat altijd alles aan mij lag... (typisch een fawn dingetje).
 

Het kostte me enorm veel om mijn eigen gevoel te vinden en te erkennen. Daarna kwam pas het proces op gang om ernaar te leren handelen. Zo ging dat. Keer na keer. Levensgebeurtenis na levensgebeurtenis. Ik vond steeds ietsjes sneller mezelf en langzaam leerde ik wat er echt van mij was. Wat ik voelde. Wat ik nodig had. Niet altijd netjes, niet altijd zeker. Maar wel van mij.
 

En zo leef ik. Als een sensitief, empatisch mens. Die het soms gewoon ook niet weet. Die soms nog een nacht huilt om haar verleden. Mét zelfverbinding en grenzen. 
 

De kern van het doorbreken van mijn pleasen / fawn-patroon?

Verbinding met mezelf leren voelen. Begrijpen waar mijn patronen vandaan komen. Mezelf mogen beschermen met grenzen. En ontdekken dat ik er ook toe doe en niet, echt niet, alles aan mij ligt :)