Mijn verhaal

​

Op mijn 14e raakte ik getraumatiseerd. Tijdens een zomervakantie in Frankrijk kwam mijn vader ten val met zijn deltavlieger. Hij belandde in een rolstoel met een dwarslaesie. Mijn wereld, die tot dan toe veilig en onbezorgd was, lag ineens ondersteboven.

Ik was bang. Ik maakte me zorgen. Ik rouwde, maar ik had geen idee dat het rouw was. En er werd niet met mij gepraat over wat er gebeurde, dus ik droeg het alleen. Dat was, leerde ik, ook trauma. Alleen zijn met wat er gebeurt. Dagelijks raakte ik overspoeld. Emoties die ik niet kon plaatsen, gedachten die oncontroleerbaar door me heen raasden. En daarbij kwam dat mijn vader me expliciet vroeg of ik voor mijn moeder wilde zorgen... Het brave zorgzame meisje dat al in me zat werd in een fractie van een seconde een pleaser: ik was een fawn-meisje geworden. 
 

Mijn vader en ik waren vier handen op één buik. Het voelde alsof ik hem kwijt was geraakt. Alsof ik verlaten werd, terwijl hij er nog was. Vanaf dat moment werd ik extreem zelfbewust. Ik observeerde niet alleen de wereld om mij heen, maar ook mezelf.
En diep van binnen zat een vraag die steeds terugkwam als ik weer, alleen, huilend op mijn bed lag:

“Als ik mezelf al niet begrijp, hoe moet een ander mij dan begrijpen…”

Deze vraag heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik op zoek ben gegaan naar mezelf, mezelf terugvond en zo ook anderen ben gaan helpen zichzelf te vinden.

Mijn verhaal van toen naar nu
 

Verbinding met mezelf — blijven, voelen, niet weggaan

Toen raakte ik uit verbinding met mezelf. Ik leefde veel in mijn hoofd en soms ver daarbuiten, in het scannen, in het aanpassen en afstemmen. Ik was kritisch op mezelf en vaak in de war. Ik voelde van alles, maar ik kon er niet bij blijven. Ik wist toen nog niet wat van mij of van een ander was. Nu is zelfverbinding mijn bedding geworden. Niet als trucje, maar als iets heel eenvoudigs: ik ben hier, ik voel mezelf, ik blijf. Ook als ik nu iets van een ander voel, blijf ik in mezelf. Dat is het verschil tussen overleven… en echt aanwezig zijn in mijn eigen leven.
 

Inzicht in mijn geschiedenis — eerlijk en met compassie leren kijken

Toen dacht ik lang dat er “iets mis” was met mij. Ik had last van faalangst, onzekerheid, sociale angst en verlatingsangst en ik kon mezelf niet begrijpen. Mijn binnenwereld voelde heel groot, vol en complex. Ik was heel vaak 'zomaar' verdrietig of in paniek. Nu kan ik mijn geschiedenis serieus nemen zonder mezelf klein te maken. Ik zie hoe trauma mijn systeem heeft gevormd en hoe intelligent mijn overleving was. Dat haalt de schaamte uit de kern en brengt rust terug. Waar ik vroeger letterlijk door mijn patronen 'geleid' werd, heb ik nu zicht op mijn patronen en ken en erken ik mijn trauma (inclusief de rouw).
 

Grenzen — niet hard, wel helder: ik ben er ook

Toen waren mijn grenzen niet duidelijk, ook niet voor mijzelf. Ik had ze gewoon nog niet, omdat ik ze nog niet nodig had gehad. Ik paste me aan om verbinding te houden. Afstemmen voelde veiliger dan ruimte innemen. Nu zie ik grenzen als een manier om mezelf terug te halen. Niet: “jij moet anders.” Maar: ik ben er ook.
En ja, soms komt er nog wat schuld of schaamte mee. Die gevoelens zijn niet fout. Ze mogen bestaan, ze helpen me zien waar ik nog 'weg' ga van mezelf en ik kan ze nu dragen, terwijl ik trouw blijf aan mezelf.
 

Groei & verlangen — weer mogen willen, zijn en weer mogen leven

Toen kreeg ik rond mijn 18e in een cursus voor het eerst een glimp van hoop. Alsof er iets in mij wist: hoe ik me voel kan ook anders. Ik vond innerlijk werk fascinerend, maar dacht ook: dat is vast niet voor mij. Nu heb ik stap voor stap mijn weg gevonden. Ik leerde mijn hart volgen en luisteren naar mijn lijf én mijn hoofd. Ik heb geleerd, geoefend, veel geprobeerd en... mezelf nooit opgegeven.

 

En uiteindelijk is er iets ontstaan wat ooit een onbereikbare droom leek: mijn eigen coachpraktijk.
Niet als een perfect eindpunt, maar wel als een groot bewijs: ik ben gaan groeien en bewegen naar een leven dat van mij is. Er is zoveel minder angst, paniek en strijd. Ik leef en werk vanuit mijn eigen waarheid. Met rust, ruimte voor mijn eigen ritme.