Sinds 2009
Zelfzorg voor pleasers
Waarom ontspannen soms juist zo moeilijk voelt
Misschien verlang je naar rust.
Een middag zonder verplichtingen.
Een boek.
Een wandeling.
Even helemaal niets.
En toch gebeurt het niet.
Of je doet het wel, maar ontspannen lukt niet echt.
Je denkt ondertussen aan alles wat nog moet.
Voelt je schuldig.
Vraagt je af of je niet beter iets nuttigs kunt of zou moeten doen.
En als iemand een bericht stuurt, ben je meteen weer uit jezelf.
Dat is geen gebrek aan discipline.
Het is vaak een patroon dat veel dieper ligt. Dat betekent niet dat je niet kunt ontspannen. Of dat je niet weet hoe zelfzorg werkt. Vaak zit er iets onder waardoor rust nemen helemaal niet zo vanzelfsprekend voelt.
'Ik mag pas ontspannen als...'
Voor veel pleasers is rust niet vanzelfsprekend. Er zit onbewust bijna altijd een voorwaarde aan.
Ik mag pas zitten als het huis aan kant is.
Ik mag pas een boek lezen als iedereen geholpen is.
Ik mag pas uitrusten als niemand iets van mij nodig heeft.
En die voorwaarden schuiven steeds op. Want er is altijd nog iets. Een mail, onbeantwoorde appjes, de was, je tandartsafspraak die je nog moet plannen, een partner die niet lekker in zijn vel zit, een vriendin die misschien aandacht nodig heeft...
Zo wordt ontspannen iets wat je moet verdienen.
De criticus houdt de wacht
Vaak is het niet de buitenwereld die zegt dat je door moet. Het is een stem van binnen.
Die zegt:
"Doe niet zo lui."
"Je hebt vandaag nog niet genoeg gedaan."
"Anderen hebben het zwaarder."
"Je kunt straks wel uitrusten."
"Eerst even dit nog."
Die innerlijke criticus klinkt vaak alsof hij gelijk heeft. Alsof hij je verantwoordelijk houdt.
Maar eigenlijk zorgt hij ervoor dat je jezelf steeds weer voorbijloopt
Waarom die kritische stem zo overtuigend voelt
Die criticus is meestal niet zomaar ontstaan. Veel pleasers leerden al vroeg dat afstemmen belangrijk was. Dat anderen voor gingen. Dat je niet te veel ruimte moest innemen. Misschien kreeg je waardering als je hielp. Misschien voelde je haarfijn aan wanneer iemand spanning had. Misschien was er weinig ruimte voor jouw behoeften.
Je zenuwstelsel heeft toen geleerd dat alert zijn veiliger voelde dan ontspannen. En dat voel je vaak nog steeds.
Zelfzorg
Waarom ontspanning soms helemaal niet ontspannend voelt
Zelfzorg wordt vaak verkocht als iets wat je moet doen. Neem een massage. Lees een boek. Ga wandelen.
Dat kan allemaal fijn zijn. Maar als iets in jouw binnenwereld ondertussen zegt dat je eigenlijk iets anders hoort te doen, wordt zelfs ontspanning hard werken. Dan zit je op de bank met een schuldgevoel. Of je bent aan het wandelen terwijl je hoofd de boodschappenlijst maakt.
Niet omdat je het verkeerd doet. Maar omdat je lijf nog steeds denkt dat het eerst voor iets of iemand moet zorgen voor het mag rusten of ontspannen.
De bedoeling is niet dat die criticus verdwijnt. Maar dat die stem niet langer bepaalt hoeveel ruimte jij jezelf kan en mag geven.
Uiteindelijk gaat zelfzorg hierover
Niet dat je vaker op de bank zit, hoewel dat wel een fijn resultaat kan zijn. Zelfzorg gaat er vooral over dat jij jezelf steeds iets vaker toestemming geeft om er óók te zijn. Hoe dat ook is.
Zonder eerst alles opgelost te hebben. Zonder iedereen tevreden te hoeven houden. Zonder je rust te hoeven verdienen.
Want oprechte zelfzorg begint niet wanneer alles af is. Ze begint op het moment dat jij ontdekt dat jouw behoeften niet steeds achteraan hoeven te sluiten. Dat jij mag rusten. Mag luieren. Mag ontspannen. Mag zitten zonder doel. Als je moe bent en als je niet moe bent.
Nieuwsgierig geworden?
Voel je lading op zelfzorg?
Dit kan een signaal zijn dat er meer speelt op de achtergrond. Een patroon dat ooit ontstaan is waardoor je het jezelf nog niet kunt toestaan of gunnen. Coaching kan dan zeker helpen.
Kom vooral langs voor een intake, want ik help je hier heel graag mee.