De shit in je leven is de beste mest om te groeien

Niet de shit zelf laat je groeien, maar wat je leert terwijl je ermee leert leven.

What doesn't kill you, makes you stronger Het komt een beetje op hetzelfde neer. Door wat je meemaakt in je leven, leer je ermee omgaan, maakt het je sterker. One way, or the other. Het was voor mij een openbaring om naar mijn eigen shit te kijken (hahaha voor de visuelen onder ons) en te beseffen dat ik juist dóór die shit mee te maken zoveel in mezelf ontwikkeld heb.

Andere lading Die shit kreeg door deze lens opeens een heel andere lading. Ik keek er altijd naar als een slachtoffer. Ik had er niet om gevraagd, het was mij overkomen. IK moest er maar mee leren omgaan, maar hallo, why the fuck was het er überhaupt?!! Maar ik keek alleen naar het feit dat het me overkomen was en dat maakte me terecht ook wel boos. Ik had er niet om gevraagd, ik was nog een kind. En zoals mij, zijn er nog veel meer mensen die in hun kindertijd dingen meemaakten die grote impact hebben gehad. Dingen die ze gezien hebben of zelf ondergingen: ze moesten overleven. Denk aan een kind dat opgroeit in een gezin waar altijd spanning hangt: is pap vandaag blij of boos? Enkele clienten vertelden mij dat ze met trillende vingers de sleutel in het slot staken en eerst even bij de deur stonden te luisteren of er binnen ruzie te horen was. Dit dringt diep in het systeem binnen en blijft als een levende herinnering sluimeren tot ver in het volwassen leven. In mijn geval groeide ik de eerste 14 jaar op in een veilig gezin. Ik ken echt een voor en een na-het ongeluk / trauma. Na het ongeluk (mijn vader belandde in een rolstoel) waren mijn ouders emotioneel en mentaal nauwelijks bereikbaar meer. En werden mijn broer, zus en ik ook niet meegenomen in het proces van rouw, waar we (achteraf gezien) allemaal ingevallen waren. Alleen zijn met je shit, maakt het trauma nog ondraaglijker, maar je weet niet beter dan dat dit zo hoort. In mijn traumaverwerking werd duidelijk wat ik allemaal heb geleerd, juist door die 'shit' mee te maken. De kwaliteiten en vermogens die voorheen altijd gekoppeld waren aan mijn trauma en dus belast voelden, werden gaandeweg iets om trots op te zijn. Deze shift in perspectief is voor mij echt wezenlijk geweest. Een aantal van de kwaliteiten en vermogens die ik ontwikkelde: doorzettingsvermogen, veerkracht, kwetsbaarheid, openheid, afstemmingsvermogen, intuïtie, invoelingsvermogen. Ik voelde me raar genoeg echt dankbaar. Dat kende ik nog niet. Niet op die manier. Lesson learned: Terugkijken op je leven, naar wat je hebt meegemaakt en beseffen dat je er veel uit geleerd hebt kan gevoelens van dankbaarheid geven. Maar kan ook zeker eerst gevoelens van rouw oproepen. Dit is iets om niet weg te stoppen. Je hebt wat je leerde uit trauma en overleven gedaan, omdat het niet anders kon. Je moest wel. Daar zit pijn onder. En dat kan zich uiten in zowel verdriet, als boosheid. Geef deze gevoelens waar je kan de ruimte als je in dat proces zit. Dat op zichzelf kan al een uitdaging zijn, omdat je net als ik leerde dat er weinig ruimte voor jouw gevoelens was. Stapje voor stapje. Schrijf erover of praat erover. Dat slachtoffer voelen bij mij is niet compleet weg, soms voel ik het nog in familie context. Maak je geen illusies. Mijn leven na mijn 14e jaar draaide om dat kleine meisje helpen dat op drift raakte toen haar ouders opeens niet meer beschikbaar waren. Die gevoelens van slachtoffer te zijn geweest van de omstandigheden hoeven voor mij ook niet weg. Omdat ik wil mogen voelen whatever het is dat ik voel. Daar heb ik keihard aan en voor gewerkt. De belangrijkste nuance zit 'm in mijn eigen perspectief op wie ik toen was en moest zijn om te overleven en dat ik nu zie dat dat meissie daar echt geen schuld aan had. Ja, ze hadden voor me moeten zorgen, ja ze hadden moeten praten, ja ze hadden ruimte moeten geven aan ieders emoties. Ik kan dit nu al volwassene, omdat ik dit heb geleerd, ondanks en dankzij mijn trauma. Door te leren omgaan met het trauma, door het een plek te geven en het te verwerken heb ik geleerd dat ik gewoon een mens ben. Alles begint en eindigt bij mezelf. Ik bepaal hoe ik naar iets kijk. Ik bepaal hoe ik ermee wil omgaan. Als ik me slachtoffer voel, dan mag dat gewoon. The shit in my life is the best fertilizer to help me grow.