Sensitiviteit: wanneer het belast voelt en wanneer het een kracht wordt

Hetzelfde vermogen dat iemand tot een uitzonderlijk goede luisteraar, waarnemer of begeleider

maakt… kan in een andere context juist zwaar voelen.

Dat verschil heeft zelden te maken met hoeveel iemand voelt. Maar met waar die gevoeligheid naartoe gaat of op gericht is.

Lang voelde mijn sensitiviteit vooral belast. Ik voelde spanningen, verdriet en verwachtingen van anderen vaak al voordat er woorden waren. Als kind en later ook als volwassene ging dat gevoel automatisch een kant op: naar buiten. Naar de ander. Naar het systeem waar ik in zat.

Wat speelt er bij hen? Wat hebben zij nodig? Wat gebeurt er hier?

Veel pleasers herkennen dit. Je voelt veel, maar je weet niet goed van wie het is. Je systeem gaat als vanzelf scannen, afstemmen, reageren. Dat kan ontzettend vermoeiend zijn.

Pas later begon ik te begrijpen dat sensitiviteit zelf het probleem niet was. Het was de richting waarin die gevoeligheid werd gebruikt. Toen ik begon te leren wat van mij is en wat van de ander, veranderde er iets. Mijn sensitiviteit werd niet minder. Sterker nog, die werd vaak nog scherper.

Maar de richting ervan werd anders, waardoor ik veel meer in contact stond met mijn eigen binnenwereld.

In mijn werk is mijn sensitiviteit inmiddels mijn grootste kracht. Ik merk wanneer iemand zichzelf verlaat. Ik voel waar iets nog niet gezegd wordt. Ik zie waar een deel van iemand aandacht vraagt.

En juist omdat ik dat voel, kan ik ook rustig blijven zitten. Ik hoef niets te fixen. Niets te duwen. Niets te versnellen. De gevoeligheid wijst de weg.

In mijn persoonlijke leven kan mijn gevoeligheid soms nog steeds wat belast voelen, bijvoorbeeld in de familie. Daar gaat het vaak over rollen en oude patronen waar we gemakkelijk weer in kunnen schieten. Ons systeem is gewend geweest zichzelf kwijt te raken.

Oud zeer kan deze gevoeligheid gemakkelijk activeren en daarmee ook de pleaser die dit oude zeer het liefst wil voorkomen. Zonder dat het haar bedoeling is, maar juist daardoor kan het patroon zich blijven herhalen. Tot je leert je gevoeligheid te beschermen met jouw grenzen, zal de pleaser het voor je proberen op te lossen.

Je sensitiviteit is niet verkeerd. Ze laat vooral zien waar je nog aan het leren bent bij jezelf te blijven. Juist in die momenten waarop je merkt dat je pleaser actief wordt, kun je het als een signaal gaan zien: hier ben ik weer even bij mezelf weg.

Hoe milder je daarnaar leert kijken, hoe meer je gevoeligheid tot rust kan komen en hoe minder de pleaser het hoeft over te nemen. Zo doorbreek je stap voor stap het patroon: met nieuwsgierigheid en mildheid.

Voor veel pleasers is dat precies de beweging uit het patroon van pleasen. Niet minder voelen, maar leren voelen vanuit jezelf en jezelf daarin beschermen met grenzen die goed zijn voor jou én voor je gevoeligheid. Zodat dezelfde gevoeligheid die je ooit liet verdwalen of verdwijnen in anderen, ook het vermogen wordt waarmee je weer thuiskomt bij jezelf.