Te goed geworden in pleasen

Gisteren luisterde ik naar dat liedje 'Wishes' van Tiny Habits en ik bleef hangen bij één zin.

I’ve gotten way too good at people pleasing.

Ik voelde iets in mijn borst zakken. Niet omdat het nieuw was. Maar omdat het zo precies is. Te goed geworden in pleasen. Niet in het lief zijn. Niet in het geven. Maar in het verdwijnen.

En ik weet hoe lang ik dat “goed kunnen” ook als iets moois heb gezien. Het was mijn manier om verbinding te houden. Om gedoe te voorkomen. Om het veilig te maken. Tot ik begon te merken: het kost ook iets.

Ik kon al in een gesprek bij de ander zijn, nog vóór ik zelf doorhad dat ik iets wilde zeggen. Ik paste mijn toon aan bij een frons. Ik maakte mijn punt kleiner als ik spanning voelde. Ik was zó bezig met de landing van mijn woorden, dat ik mezelf onderweg kwijtraakte. En het lullige is: dat gebeurt niet dramatisch. Het is klein. Subtiel. Bijna onzichtbaar.

Maar mijn lijf wist het.

Soms merk je het pas achteraf, als je wegloopt en denkt: Hè? Waarom zei ik dat nou zo? Of: Waarom heb ik het weer laten gebeuren? Iedereen die hier de eerste keer binnenkomt zegt: "Ik ben gesprekken vaak nog dagen aan het herkauwen. Over-analyseren. "Dit had ik moeten zeggen." of "Ik had weg moeten lopen." Meer lef?

Ik heb lang gedacht dat de oplossing was: meer lef. Harder worden. Sneller praten. Niet zo moeilijk doen. Maar dat werkte niet. Niet voor mij.

Wat wél werkte, was iets heel anders: herkennen. Niet om mezelf te corrigeren. Maar om te gaan zien: ah, daar gaat ze weer… Mijn lieve pleaser.

Niet fout. Zeker niet dom. Ze is gewoon heel snel.

En haar herkennen, gaf ruimte. Heel klein. Een halve seconde waarin ik kon voelen: ben ik nog bij mezelf? of ben ik al bij de ander?

Dat is het begin van verandering. Niet groot. Niet perfect. Wel echt.

En eerlijk: soms is mijn pleaser me nog te snel af. Soms neem ik de afslag toch weer. Dan kan ik achteraf teleurgesteld of geïrriteerd zijn op mezelf. Maar het verschil is: ik weet nu wat er gebeurt en ik heb geleerd om daar heel snel op terug te kunnen komen.

Het is een patroon dat ik heel goed heb leren kennen. En mee heb leren omgaan, op een manier die bij mij past, zonder nog te verdwijnen.

Misschien is dat ook wat die zin in dat liedje zo raakt. Niet dát je het doet. Maar dat je er zó goed in bent geworden dat je bijna niet merkt wanneer je jezelf verlaat. En als je dit herkent, dan wil ik je één ding zeggen: het is niet onmogelijk om dit patroon te doorbreken. Maar het is ook niet dat doen we “even”. Het pleasen zit vaak verweven in allerlei dagelijkse dingen en vaak ook op alle gebieden van je leven. Het gaat door vele lagen de diepte in. Het is daarom oefenen in kleine verschuivingen. En vooral: oefenen zonder jezelf af te keuren als je terugvalt.

Te goed geworden in pleasen en behoefte aan verandering?

Een kleine uitnodiging voor de komende tijd. Niet als opdracht. Gewoon als onderzoek.

Let eens op wanneer je weg bent bij jezelf.

Bij wie gebeurt het het snelst? Wat gebeurt er vlak vóórdat je pleaser het overneemt? Is het een blik? Een stilte? Een vraag? Een gevoel van druk?

Verzamel het. Zonder het te fixen.

En als je een moment hebt waarop je achteraf denkt: jammer, vraag jezelf dan heel zacht:

Wat had ik eigenlijk willen doen? Wat had ik willen zeggen, als ik mezelf had meegenomen?

En misschien nog één stapje:

Wat zou ik een volgende keer kunnen uitproberen? Niet groots. Iets kleins.

Een pauze. Een zin. Een eerlijk “ik moet even voelen.” of "Ik denk erover na." Een “ik kom erop terug.”

Dat soort dingen.

---

Oefen jezelf in nieuwsgierigheid

Niet het meteen beter, goed of perfect willen doen. Maar begrijpen wat er gebeurde.

Nieuwsgierigheid haalt het oordeel eraf. Het verzacht die innerlijke stem die zegt dat je het meteen goed had moeten doen. Dat je op dát moment al had moeten zeggen wat je eigenlijk wilde zeggen.

Voor veel pleasers is mildheid geen vanzelfsprekend terrein. Ze zijn vaak eerder kritisch dan compassievol naar zichzelf. Alsof streng zijn helpt om het de volgende keer beter te doen.

Maar strengheid maakt de ruimte om te leren meestal kleiner. Nieuwsgierigheid maakt juist ruimte.

Wat gebeurde er? Waar ging je bij jezelf weg? Wat voelde je nét vóórdat je je aanpaste?

Zachtheid en nieuwsgierig zijn betekent niet dat je alles maar goedpraat. Het betekent dat je jezelf en het meest gevoelige deel van je meeneemt in het proces. En juist dat maakt ontwikkeling mogelijk.

Luister hier naar Wishes van Tiny Habits!