Pleasen in de liefde

Het geldt niet voor elke pleaser, maar vaak is de liefdesrelatie de plek waar je je niet helemaal durft te laten zien. “Als ik écht zou zeggen wat ik wil, dan vindt hij of zij mij niet meer leuk.”

Pleasen in de liefde is niet iets ongewoons, maar kan vormen aannemen waarbij jij verdwijnt in wat de ander wil: dan is het tijd om rustig aan in actie te komen.

Veel pleasers kennen de zin: Kies jij maar, het maakt mij niet uit.

En soms voelt dat ook oprecht zo. Je bent gewend aan het voorrang geven aan de wensen van de ander. Je voelt haarfijn aan wat de ander wil en probeert dat mogelijk te maken.

Maar wat wil jij?

Soms weet je het heel goed. Soms weet je het niet.

Laten we die twee uit elkaar trekken.

De pleaser die weet wat ze wil

• maar het niet durft te zeggen, wat als de reactie tegenvalt?

• het indirect communiceert, zodat afwijzing minder hard binnenkomt

• eerst afstemt op de ander en daarna kijkt of er nog ruimte is

• zichzelf overtuigt dat het “nu niet zo belangrijk” is

• wacht tot de ander het aanbiedt — zodat ze het niet hoeft te vragen
  

Onderliggend thema: angst voor reactie, angst voor verlies van verbinding. Ontwikkelrichting: leren spanning dragen terwijl je jezelf zichtbaar maakt.

De pleaser die niet weet wat ze wil

• de ander laat bepalen, zo ontstaat er geen wrijving

• pas achteraf merkt dat ze over haar grens ging

• “maakt niet uit” zegt

• leeg of blanco wordt bij de vraag: wat wil jij?

• vooral voelt wat de ander nodig heeft

• haar behoefte pas voelt als ze overprikkeld raakt

Onderliggend thema: gebrek aan zelfreferentie. Verlangen is niet geoefend. Ontwikkelrichting: leren waarnemen vóórdat aanpassen start.

Het kan goed zijn dat je beide dynamieken kent. Zo ook ik.

Mijn verhaal: in de liefde pleasen

In mijn huwelijk was hij het centrum en bewoog ik eromheen.

Ik weet nog hoe ik, toen ik verliefd werd, zijn passies overnam. Hij wist veel van muziek. Dus ik wilde zorgen dat ik ook veel wist van muziek.

En toen kwam er een gedachte: Wat ben je aan het doen?

Weten wat hij wilde, wat hij fijn vond... dat voelde belangrijk. Als ik maar goed voor hem zorgde, bleef hij van mij houden. Ik had niet door hoezeer ik mezelf op hem richtte. Toen ik leerde voelen wat ík voelde, werd mijn zelfreferentie groter. En mijn verlatingsangst iets kleiner.

In het begin vond ik vragen alsWat vind jij belangrijk? Wat voelt goed voor jou?

bijna irritant. Ik moest zo hard zoeken. Door te praten over mezelf, wat een uitdaging was, kwam ik langzaam dichter bij mijn binnenwereld. Ik begon meningen te uiten. Te zeggen wat ik dacht. Wat ik voelde.

Dat veranderde alles.

Scheiding

Ik leerde dat ik in een relatie verbinding nodig heb. Goede gesprekken. Diepgang.

Die had ik niet. Maar ik had geleerd: je blijft communiceren. Dus ik bleef mijn best doen. Ik droeg het relationele stuk bijna alleen. Te zwaar. Te beladen.

Mijn liefde veranderde van verliefdheid naar geven om. De pleaser in mij zei:“Ik zou willen dat ik nog hetzelfde voel voor jou als jij voor mij.”

Maar ik voelde ook: Als ik hier blijf, raak ik mezelf opnieuw kwijt.

Onvoorwaardelijke liefde

Lang dacht ik dat ik onvoorwaardelijk moest liefhebben. Maar onvoorwaardelijk werd bij mij: ik mag niets niet leuk vinden. ik mag niets niet willen.

Ik stond mezelf niet toe een relatie te kiezen die óók op mijn voorwaarden goed voelde.

Na de scheiding veranderde dat.

Nu

Ik ben geen expert in de liefde. Wel ervaringsdeskundige. Ik was een absolute pleaser in de liefde. Nu niet meer automatisch. Dat betekent niet dat het nooit meer gebeurt. Wel dat ik het meteen herken. Als hij boos is, kan ik blijven. Als ik moe ben, geef ik dat aan. Als hij afwezig is, weet ik dat ik hem mag aanspreken.

Niet omdat ik minder gevoelig ben geworden. Integendeel. Maar omdat ik mijn gevoeligste deel erken, naar haar heb leren luisteren en haar bescherm.