Ik was iemand die de kat uit de boom keek

Angst brengt meer dromen om zeep dan falen ooit zal doen.

Een persoonlijk verhaal over angst, doorzetten en weer leren meedoen aan mijn eigen leven.

Als sociaal angstige puber waren angst en onzekerheid mijn dagelijkse maatjes. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik niet beter wist. Ik keek echt de kat uit de boom.

Ik keek naar mijn leven, maar nam er niet echt aan deel. Meedoen voelde te groot, te intens, te eng. Laat mij maar van de zijkant meekijken.

Tegelijkertijd had ik wel last van van alles. Van mijn sociale angst bijvoorbeeld. En van mijn neiging om te doen wat sociaal gewenst was. Doen hoe ik dacht dat het hoorde. Doen hoe ik dacht dat anderen vonden dat het hoorde.

Daar wilde ik vanaf.

Achteraf zie ik dat er in mij ook iets anders zat: een deel dat niet wilde opgeven. Een deel dat wilde groeien, ook al was het spannend. Voor mij voelde dat als knokken. Niet hard tegen mezelf, maar blijven bewegen richting wat ik belangrijk vond.

Ik ben mijn angst gaan aankijken. Ik zei als het ware tegen angst:

“Luister, ik wil ergens naartoe. Jij mag mee. Ook als je het spannend vindt. Als het te veel wordt, stoppen we even. Dan kijken we samen wat er nodig is. Maar ik wil wel blijven bewegen.”

Langzaam veranderde er iets.

Angst werd geen vijand meer, maar een bondgenoot. Ze zag me oefenen. Ze zag me sociaal vaardiger worden. Ze zag dat ik mezelf steeds iets meer durfde te laten zien.

En gaandeweg werd ze kleiner. Minder aanwezig. Minder bepalend.

Ik was ooit iemand die standaard de kat uit de boom keek. Nu doe ik mee. En kijk ik ook soms nog wel eens de kat uit de boom ;-)