Dat jij alles ziet en voelt... betekent niet dat jij er verantwoordelijk voor bent en het moet dragen.

Verantwoordelijk voelen voor anderen

Ik ken dat gevoel van binnenuit. Want lang voordat ik dit werk deed, was ik het kind dat alles zag, alles voelde, en er vanzelfsprekend van uitging dat het van mij was om te dragen. Niet omdat iemand me dat vertelde. Gewoon omdat ik het voelde en dat voelen voelde als verantwoordelijkheid.

Die grenzeloze verantwoordelijkheid voelen voor anderen werd te zwaar. Hoe ik leerde het los te laten, vertel ik je hier.

Op een gemeentecamping in Frankrijk - tijdens een internationale deltavliegwedstrijd Het nieuws dat mijn vader ergens in een lokaal ziekenhuis in Frankrijk lag, in ieder geval met een gebroken been na een val met zijn deltavlieger, zorgde voor shock bij iedereen die aanwezig was. Met name mijn moeder, die al een zorgelijke aard had, was instantly in beslag genomen door angst, verdriet, onmacht.

Ik zag het. Ik voelde het. Ik was 14 jaar.

En zonder dat ik het wist, was er het vermogen om van het leed van anderen te zien. Ik was al wel gevoelig, al introvert: ik kon urenlang lezen, met lego bouwen en in muziek verdwijnen. Maar nu was ik ook beland in een wereld vol grote emoties waar nauwelijks over gesproken werd. Ik zag ze. Ik voelde ze. De woorden kwamen niet.

Dat kind daar op die camping bevroor. En viel uiteen in stukjes.

Er was iets wat heel belangrijk voor me werd: ik moest mijn ouders juist nu laten merken hoeveel ik van ze hield. Ik zou braaf zijn. Lief. Behulpzaam. Ik zou zorgen. En dat deed ik zelfs met liefde, want mijn ouders waren de liefste ouders die ik me had kunnen wensen.

En zo werd mijn fawn-deel geboren.

Fawn als reactie op trauma. Omdat de verbinding verbroken was, ging mijn fawn-deel zelf steeds de verbinding proberen te maken. Met mijn ouders. Later met vrienden. Nog iets later met partners. Met iedereen eigenlijk.

Wat ik zag, voelde, hoorde: dat voelde als mijn verantwoordelijkheid. Ik kon er mijn ogen niet voor sluiten. Dus tja.

Tot ik vastliep, ik kon het niet meer bolwerken en hield mezelf nauwelijks nog overeind. Ik leerde om dingen te parkeren. Om te voelen waar ik ophield en de ander begon. Van grenzeloos naar de ander, mét grenzen die ik langzaam begon te voelen vanuit mij. En ze vervolgens niet alleen te voelen, maar ook uit te spreken.

Een voorbeeld uit het afgelopen jaar: het appje van mijn zus dat mijn vader met zijn rolstoel lelijk gevallen was. Ik was in een tweedaagse training in België. Ik voelde mijn fawn-deel meteen: ze stond al klaar om weg te gaan. Ik legde mijn hand op mijn hart om haar te laten weten dat ik haar opmerkte. Maar ik voelde ook aan de binnenkant: ik kan niets doen. Ik ben geen arts. Ik stuurde hem een zorgzaam appje om hem beterschap te wensen en drukte hem op het hart de huisarts op de hoogte te brengen, zodat als hij iets voelde wat niet klopte, hij haar direct kon bellen. In plaats van zelf verantwoordelijkheid te gaan dragen, liet ik deze bij hem. En dat voelde zo fijn.

Het is een lange weg geweest. Maar als ik zie waar ik nu sta, hoe mijn fawn-deel steeds meer beschermd is, steeds minder geactiveerd raakt, dan ben ik vooral blij. En helemaal als ik denk aan al die pleasers, aanpassers en fawners die hun weg naar mij weten te vinden.

Dat jij alles ziet en voelt en je er verantwoordelijk voor voelt... dat is dus heel herkenbaar voor mij. En dat is binnen de pleaser-gemeenschap misschien wel het meest universele gevoel dat er is.

Als het de tijd voor je is om hier mee aan de slag te gaan: weet dan dat je hier op een veilige plek bent. Pleasen ontstaat namelijk in relationele context en het onderzoeken ervan vraagt ook om een relationeel veilige setting. Die heb ik hier voor je.

When you're ready.

---

Zin in een kleine energetische oefening?

Denk aan iemand in je leven van wie jij de pijn voelt. Leg je hand op je hart. Adem. En stel jezelf dan deze vraag:

Is dit van mij — of voel ik dit voor hen?

Als je voelt dat het van de ander is, check dan even van binnenuit: is het goed als ik dit loslaat en teruggeef aan degene van wie het is?

Krijg je daar een innerlijk ja op? Stel je dan voor dat er een dun draadje loopt van het gevoel dat jij draagt naar de ander toe. En zie het, rustig, zonder haast, terug bewegen naar waar het thuishoort. Je kunt ook met je hand het gevoel langzaam mee laten bewegen, alsof je iets uit jezelf vastpakt en naar de ander toebrengt. Jouw onderbewuste snapt wat jij aan het doen bent, zelfs als je hoofd dit raar vindt.

Voelt het fijn om dit te doen? Je kunt het herhalen. Er kunnen meerdere mensen om je heen zijn waar jij iets van met je meedraagt. Geef ze stuk voor stuk de aandacht met deze oefening. Met deze oefening ruim je als het ware jouw innerlijke systeem op.